W katalogu Dzieł zebranych Ósmego Karmapy Mikjo Dordże powiedziane jest, że zebranie ustnych nauk i zachowanie ich jest jednym z największych darów, jakie możemy ofiarować przyszłym pokoleniom.
Wprowadzenie do Dzieł zebranych Szesnatego Karmapy

Jak pokazuje historia Tybetu, szkoła karma kagju buddyzmu tybetańskiego przechodziła okresy rozkwitu i upadku. Pierwszy Karmapa Dusum Khjenpa zapoczątkował pierwszą w Tybecie linię inkarnowanych mistrzów, którzy nie tylko świadomie powracali, by kontynuować swoją pracę dla dobra istot i nauk, ale też ułatwiali uczniom ich szybkie odnalezienie poprzez instrukcje pozostawiane przed śmiercią. To pozwoliło naukom karma kagju rozwijać się i rozprzestrzeniać w całym kraju. Największym rozkwitem cieszyły się one za czasów Siódmego, Ósmego i Dziewiątego Karmapy, kiedy to Garcien, Wielki Obóz Karmapów przyciągał dziesiątki tysięcy wiernych.

Jednak za czasów Dziesiątego Karmapy doszło do poważnego kryzysu całej linii. Rząd Tybetu zawarł pakt z władcami Mongolii, ściągając na teren kraju mongolską armię, która z kolei zniszczyła cały Obóz Karmapy, mordując większość jego mieszkańców. To zaś pozwoliło na dominację nauk szkoły geluk, których pewne filozoficzne poglądy różnią się od poglądu kagju, opartego na praktyce mahamudry. Dziesiąty Karmapa musiał uciekać poza granice Tybetu a wszystkie klasztory i uniwersytety karma kagju zostały zniszczone, w tym pisma pozostawione przez poprzednich Karmapów i innych mistrzów kagju. Główna siedziba Karmapów, klasztor Tsurphu, ocalała tylko dzięki zręczności Dzialtsaba Rinpocze, który przejął nad nim opiekę jako regent. Destrukcji uniknęły też klasztory rozsiane po całym Khamie – wschodniej prowincji Tybetu. Zaczęły one rozwijać własne sziedry i bazować na zbiorach własnych bibliotek oraz naukach swoich lamów, ale zatracono jednolity styl nauczania, upowszechniany wcześniej w całej szkole karma kagju. Za czasów od Dwunastego do Piętnastego Karmapy nie upowszechniano nauk szkoły kagju. Karmapom nie wolno też było używać ich tradycyjnego tytułu Gjalłang, tylko Gjalła – przysługujący wszystkim głowom szkół kagju, sakja i njingma. Dopiero po 1959 roku, kiedy wiele klasztorów tybetańskich przeniosło swoje nauki na uchodźctwo w Indiach i cenna stała się każda litera tych nauk, Jego Świątobliwość Czternasty Dalajlama ustanowił równość wszystkich czterech szkół buddyzmu tybetańskiego i wspierał wysiłki ich wszystkich w ocalenie i przechowanie ich pism.

Choć dziewiętnastowieczny ruch rime, a szczególnie działalność Dziamgona Kongtrula Lodro Thaje, pozwoliła odnaleźć i zachować wiele nauk, którym groziło całkowite zatracenie, niemniej nauki kagju nadal boleśnie odczuwają brak wielu ważnych tekstów swojej tradycji. Jak powiedział Siedemnasty Karmapa Ogjen Trinle Dordże, który jako pierwszy po wielu pokoleniach zaczął znowu używać tytułu Gjalłang, jeszcze w latach 80. dwudziestego wieku większość uczonych tybetańskich nie słyszała o tym, by mistrzowie kagju, nawet tacy jak Trzeci, Ósmy czy Dziewiąty Karmapa, tworzyli jakiekolwiek komentarze do tekstów filozofii buddyjskiej. Dopiero wtedy bowiem zaczęto na nowo wydawać traktaty tych Karmapów i innych uczonych kagju.

Ważną misją Jego Świątobliwości Siedemnastego Karmapy jest odnajdywanie tych tekstów, o których już niemal zapomniano, i tworzenie ich nowych wydań. Jeszcze będąc w Tybecie poprosił on wszystkie klasztory w całym Tybecie o przeszukiwanie bibliotek i tworzenie kopii tekstów. Szuka on ich z resztą tam nadal, wypytując o nie także na uniwersytetach Stanów Zjednoczonych i innych ośrodkach nauk buddyjskich w całym świecie.

Jego Świątobliwość w 2015 roku odnalazł tekst Dziewiątego Karmapy, który po raz pierwszy pozwolił mu poznać życie klasztorne w złotej epoce kagju, w tym curriculum uniwersytetów klasztornych, które od razu postanowił przywrócić we współczesnych sziedrach. Dla ich studentów niezwykle ważne było odnalezienie podręcznika do debat poziomu podstawowego Szóstego Szamara Rinpocze. Ten sam autor pozostawił po sobie także podręcznik logiki oparty na poglądzie mahamudry, którego nowe wydanie jak i kolejny podręcznik do debat już są opracowywane.

Uczniowie Karmapy co roku dowiadują się o nowo odkrytych dziełach. Przy okazji abhiszeki Uosobienia Trzech Korzeni w lutym 2016 roku Jego Świątobliwość opowiedział jej historię i podzielił się radością z odnalezienia komentarzy do niej autorstwa Ósmego i Dziewiątego Karmapy, zaznaczając jednocześnie, że nadal nie mógł odnaleźć oryginalnego tekstu Trzeciego Karmapy. W 2014 roku nowego wydania doczekał się odnaleziony nieco wcześniej Traktat o poglądzie dzogcien Ósmego Karmapy. Bogaty dorobek piśmienniczy karma kagju powoli zaczyna odzyskiwać należne mu miejsce.

Dzieła zebrane Szesnastego Karmapy

Jego Świątobliwość Siedemnasty Karmapa nie tylko szuka zaginionych tekstów dawnych mistrzów, stara się zachować również te powstałe niedawno. Dlatego tak ważne było dla niego wydanie dzieł zebranych Szesnastego Karmapy. Choć mistrz ten odszedł zaledwie trzydzieści kilka lat temu, zgromadzenie wszystkich jego pism było nie lada sztuką i trwało około dziesięć lat. Wielką pomoc w tym projekcie zaoferował Jego Świątobliwości znany tybetański historyk mieszkający w Dharamsali, Tashi Tsering, który jeszcze za życia Szesnastego Karmapy zbierał jego dorobek i teraz dokończył dzieła. Traktaty, poezję i biografię Rangdziunga Rigpe Dordże wydano w trzech tomach w lutym 2016 roku, przy okazji uroczystości upamiętniającej jego życie, która odbyła się w Bodhgai.

Nowe wydanie Dziang Kangjuru

Choć zachowanie tradycji piśmienniczej szkoły kagju jest przypisanym obowiązkiem Karmapów, Jego Świątobliwość nie skupia się na tych tylko tekstach. W 2016 roku przedstawił on światu nowy przedruk siedemnastowiecznego Dziang Kangjuru, który był pierwszym w historii Tybetu Kangjurem wydrukowanym z drzeworytów. Wydaniu temu patronował król Lidziangu, Mu Zeng Karma Mipham Sonam Rabten, a redakcją zajmował się Szósty Szamar Ciekji Łangciuk. Tylko kilka kopii tych drzeworytowych odbitek zachowało się do dnia dzisiejszego. W 2016 roku Siedemnasty Karmapa wydał go ponownie, posługując się skanami odbitek zachowanych w Indiach. 100 kopii wydrukowanych z największą pieczołowitością i starannością powędruje do różnych buddyjskich ośrodków w całym świecie.

Jednocześnie Karmapa zainaugurował cyfrowe wydanie Dziang Kangjuru, które od lutego 2016 roku jest dostępne na stronie Adarsha, stworzonej przez założoną wcześniej przez niego organizację Dharma Treasures. Adarsha będzie sukcesywnie wzbogacana o kolejne teksty, w tym cały Tengjur i dzieła mistrzów Tybetu. Sam Dziang Kangjur jest także dostępny na nośniku usb i w formie aplikacji na iPhony i iPady.

W niedalekiej przyszłości planowane jest udostępnienie ebooków wielu opracowywanych przez Karmapę książek. 

20160215-ML-Kangyur-PM-20160215 0643