Krótka biografia Siedemnastego Karmapy

Obecny Karmapa, Ogjen Trinle Dordże, jest siedemnastym przedstawicielem swojej linii. Poniżej przedstawiamy główne wydarzenia z jego dotychczasowego życia, począwszy od narodzin, poprzez dramatyczną ucieczkę do Indii i współcześnie prowadzoną działalność.

  1. Szesnasty Karmapa
    odchodzi w roku 1981
    w Stanach Zjednoczonych

  2. Apo Gaga przychodzi na świat
    w Tybecie w roku 1985

  3. Grupa poszukiwawcza
    odnajduje Siedemnastego Karmapę w roku 1992

  4. Karmapa powraca
    do klasztoru Tsurphu,
    gdzie jest intronizowany

  5. Okres studiów i praktyki
    oraz odbudowa Tsurphu

  6. Ucieczka z Tybetu
    w roku 2000
    i spotkanie z J.Ś. Dalajlamą

  7. Pierwsza podróż
    do Stanów Zjednoczonych
    w roku 2008

Narodziny Siedemnastego Karmapy w Tybecie

ApoGaga

Pierwsze zdjęcie Siedemnastego Karmapy, nazywanego przez bliskich Apo Gaga, czyli Szczęśliwy Brat

Karmapa urodził się w czerwcu 1985 roku w rodzinie nomadów w Lhatoku, małym regionie Wschodniego Tybetu. Przez kilka miesięcy poprzedzających to wydarzenie jego matka miała wspaniałe sny. Zaś w dniu jego przyjścia na świat kukułka usiadła na jej namiocie a wiele osób w okolicy słyszało dźwięk podobny do tego, który rozbrzmiewa podczas grania na muszli. W Tybecie takie zdarzenia uznaje się za niezwykle pomyślne, zapowiadające nadejście wielkiego nauczyciela.

Małego chłopca nazwano Apo Gaga, czyli Szczęśliwy Brat. Od początku rodzina traktowała go jak kogoś specjalnego, wierząc że jest inkarnacją jakiegoś Rinpocze. Gdy Karmapa skończył cztery lata, wysłano go do pobliskiego klasztoru, by tam rozpoczął naukę, choć nadal większość czasu spędzał z rodziną. Nagle, wiosną 1992 roku, siedmioletni wówczas chłopiec, powiedział swoim rodzicom, że muszą przenieść obóz do innej doliny oraz że tam odwiedzą ich podróżujący mnisi. Rodzice poszli za radą syna i wkrótce potem do ich namiotu zawitała grupka mnichów kagju. Lamowie ci szukali inkarnacji Szesnastego Karmapy, podążając za wskazówkami pozostawionym w liście-przepowiedni. List dokładnie wskazywał rok i miejsce narodzin oraz imiona rodziców. Wszystkie te szczegóły odpowiadały faktom z życia Apo Gagi. W ten sposób został on rozpoznany jako Siedemnasty Karmapa i otrzymał imię Ogjen Trinle Dordże. Jego Świątobliwość Czternasty Dalajlama wystosował oficjalny list potwierdzający to rozpoznanie, a Rząd Chiński także poparł ten wybór.

Szesnasty Karmapa pozostawił po sobie wiele wierszy i pieśni, w których zapowiadał powrót do klasztoru Tsurphu, swojej głównej siedziby w Tybecie, to że jego guru będzie J.E. Tai Situ Rinpocze (patrz: Uczniowie Serca) i że odbędzie studia w Indiach. Po odejściu Szesnastego Karmapy oczywistym stało się, że te przepowiednie dotyczyły jego kolejnego wcielenia.

Co więcej, dziewiętnastowieczny mistrz Ciegjur Lingpa wygłosił wiele przepowiedni dotyczących Karmapów, a te które dotyczyły siedemnastego Karmapy dokładnie odpowiadały szczegółom życia Apo Gagi.

Powrót do Tsurphu

Swój historyczny powrót do klasztoru Tsurphu w roku 1992 Jego Świątobliwość odbył w siodle konia, ubrany w tradycyjne  brokatowe szaty i czapkę reprezentującą wielkiego lamę.

To wielkie wydarzenie obserwowało 20 tysięcy wiernych, a podobny tłum 25 tysięcy Tybetańczyków i uczniów z zagranicy przybył po jego błogosławieństwo kilka miesięcy później, gdy we wrześniu 1992 roku odbyła się jego intronizacja.

W swoim klasztorze Karmapa rozpoczął studia języka tybetańskiego, buddyjskiej filozofii, rytuałów, sztuki oraz innych dziedzin. Każdego dnia udzielał też audiencji setkom przybyszy z całego Tybetu i świata. Wkrótce zaczął udzielać inicjacji i przewodniczyć klasztornym rytuałom. W wieku lat dziesięciu rozpoczął również proces rozpoznawania inkarnacji innych lamów kagju, takich jak Pało Rinpocze czy Dziamgon Kongtrul Rinpocze. Dodatkowo budynki klasztoru zostały odbudowane i odremontowane. Świątynie, sale wykładowe i mieszkalne zostały bardzo zniszczone podczas Rewolucji Kulturalnej. Przywrócenie ich do dobrej formy było jednym z wielu obowiązków Karmapy.

Niemniej, aby w pełni wypełnić swą rolę, Jego Świątobliwość musiał otrzymać wszystkie przekazy Dharmy od mistrzów swojej linii, którzy przebywali na uchodźstwie w Indiach i odmawiano im pozwolenia na przyjazd do Tybetu. Mając to na względzie, Karmapa wraz kilkoma asystentami podjął ucieczkę z Tybetu do Indii.

Droga do Indii

Po długich miesiącach planowania, 28 grudnia 1999 roku czternastoletni Karmapa udał, że rozpoczyna zamknięte odosobnienie medytacyjne. Zamiast tego przebrał się w świeckie ubrania, wyskoczył przez okno i w ukryciu opuścił klasztor. Wraz ze swoimi towarzyszami podjął podróż samochodem, pieszo, na koniu, helikopterem, pociągiem i taksówką, by dotrzeć do Dharamsali. Ta heroiczna przeprawa stała się tematem wielu artykułów w światowych mediach.

J.Ś. Karmapa i J.Ś. Dalajlama podczas spotkania w grudniu 2013 roku

5 stycznia 2000 roku, ku wielkiemu zdumieniu i radości uchodźców Tybetańskich i wiernych na całym świecie, Siedemnasty Karmapa spotkał się z Jego Świątobliwością Czternastym Dalajlamą. Rok później otrzymał status uchodźcy od Rządu Indii. (patrz również: Pełny zapis pierwszej konferencji prasowej Jego Świątobliwości Karmapy)

Obecna działalność Karmapy

Podczas lat spędzonych w Indiach, jako gość indyjskiego rządu, Jego Świątobliwość kontynuował swe klasztorne studia, poznał także współczesne dziedziny nauki i podjął naukę języka angielskiego.

Od 2004 roku Jego Świątobliwość Siedemnasty Karmapa przewodniczy Mynlamowi Kagju w Bodhgai – corocznemu świętu modlitw o pokój, które przyciąga dziesiątki tysięcy uczestników z całego świata. Szanując indyjskie korzenie swojej linii, do kanonu obowiązujących modlitw dodaje modlitwy w sanskrycie, a na największe uroczystości zaprasza indyjskich pieśniarzy, wykonujących w sanskrycie dohy (pieśni urzeczywistnienia). W Kagju Mynlam i innych organizowanych przez Karmapę wydarzeniach uczestniczy wielu przedstawicieli buddyzmu tradycji chińskiej, koreańskiej czy wietnamskiej. Wizja świata Siedemnastego Karmapy wykracza bowiem poza obręb tybetańskiej religii i kultury i jest całkowicie bezstronna i uniwersalna.

W 2009 roku Karmapa założył Khorjug, organizację zrzeszającą ponad 55 klasztorów kagju, które realizują projekty ekologiczne w rejonie Himalajów. Jego Świątobliwość krytycznie odnosi się do konsumpcyjnego stylu życia, nawołuje także do zachowania balansu między rozwojem postępu a ochroną środowiska naturalnego. Otwarcie wypowiada się na temat degradacji przyrody i skutków zmian klimatu w Tybecie, ponaglając społeczność międzynarodową do wspólnej pracy na rzecz ochrony delikatnych tybetańskich ekosystemów, które są źródłem wody dla jednej trzeciej populacji Azji. Odkąd w 2011 roku odwiedził waszyngtońską siedzibę WWF, jego aktywizm ekologiczny zyskał mu przydomek „Zielonego Buddhy”.

Nie unika on też innych trudnych tematów społecznych i często broni idei sprawiedliwości społecznej i równości płci. Zdobył już sobie szacunek i opinię człowieka, który nie tylko mówi, ale przede wszystkim działa, nie tylko nawołuje do społecznych przeobrażeń, ale i sam podejmuje kroki, by je wprowadzać w życie.

Pełni również bardzo aktywną rolę w procesie odnowy religii, kultury i języka tybetańskiego – współpracuje z artystami i historykami, odkrywa i ponownie wydaje stare, niemal całkowicie zapomniane teksty liturgiczne. Sam zresztą też jest znakomitym artystą – maluje, tworzy kaligrafie i poezję, komponuje muzykę, śpiewa i wystawia sztuki oparte na własnych scenariuszach (więcej: Działalność Karmapy)

Karmapa i Lou Reed, Nowy Jork 2008, Fot. James Gritz

W roku 2008 Jego Świątobliwość odbył swą pierwszą podróży do Stanów Zjednoczonych odwiedzając KTD (Karma Triyana Dharmachakra), swoją główną amerykańską siedzibę, oraz inne ośrodki tradycji kagju i udzielając publicznych wykładów w przepełnionych salach teatrów i uczelni.

W 2009 roku Jego Świątobliwość przemawiał na konferencji TED w Indiach, będąc jak dotąd jej najmłodszym prelegentem. W styczniu 2010 roku w Bodhgai ponad 12 tysięcy widzów obejrzało premierowe przedstawienie napisanej przez niego sztuki Życie Milarepy , która łączy elementy tradycyjnej opery tybetańskiej ze współczesną twórczością dramatyczną.

W ostatnich latach Karmapa naucza Dharmy w Stanach Zjednoczonych, Europie i Wielkiej Brytanii, regularnie bierze udział w Kagju Mynlam w Bodhgai, udziela audiencji i prowadzi wiele własnych dharmicznych projektów.